Visualizzazione post con etichetta gatto panceri 666. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta gatto panceri 666. Mostra tutti i post

mercoledì 8 dicembre 2010

Interview - Radio Ovella Negra Rock


ONR#197: Aprofitant la seva visita a Barcelona per promocionar el seu darrer disc ens vam entrevistar amb Gatto Panceri 666, baixista dels italians Nanowar of Steel. Bé, més que entrevista li podriem dir "posar la gravadora i anar captant animalades". I és que aquesta famosa banda paròdia (a estones no en ténen res d'això últim) es caracteritzen, en poques paraules, per estar com cabres. La música, les lletres, la posada en escena... Tot indica que els sobra humor per llogar i vendre. Així vam afrontar la entrevista, sense gaire preguntes típiques i deixant que la seva creativitat oral (de parlar eh! Malpensats!) fluís.

(Donada la falta d'algunes preguntes de context es recomana fer-li un ull a la crítica que vam escriure sobre el seu disc Into Gay Pride Ride abans)




Interview - La Critica Musical



La Crítica Musical: Ciao Gatto, come stai? Esto es todo lo que sé de italiano, pero me sirve para dar la bienvenida a Gatto Panceri 666, bajista de Nanowar of Steel. Para nosotros es todo un honor realizar esta entrevista.

Gatto: Ciao persona!

LCM: Empecemos. Ennuestro país todavía quedan algunos inconscientes que no conocen a los poderosos Nanowar of Steel... ¿Qué les dirías para que se subieran al carro inmediatamente?

G: Les diría “Oye tronco que si no escuchas NanowaR Of Steel voy a venir a buscarte en tu casa y te pego una ostia que te cagas”

LCM: Tras varios álbumes a vuestras espaldas, regresáis con "Into Gay Pride Ride". ¿Qué tal ha ido la grabación? ¿El título esconde algún mensaje subliminal...?

G: La grabación ha ido de puta abuela. Yo casi no estuve, así que fueron aún mejores, como en general toco los cojones mucho mejor que el bajo. El mensaje subliminal es “Julian Assange es un puto gilipolla”. Igual es un poco demasiado subliminal, pero me la suda.

LCM: Conociéndoos desde "Triumph Of True Metal Of Steel" (2003), todavía me cuesta creer que, en este disco, podamos encontrar algunas de las mejores canciones del año... Concretamente, hay dos que me han llamado especialmente la atención. La primera de ellas es "Odino & Valhalla", por su estilo... llamémoslo "fusión". ¡¿En qué estabais pensando cuando la compusisteis?!

G: Joder tío, como puede ser que tu nos conoces desde el año 2003 si yo te conozco sólo desde enero 2012? La vida es increible. ¿En qué estabamos pensando? Pues, precisamente en esto, que no puede ser que tu nos conosces desde el año 2003 si nosotros sólo te conocemos desde enero 2012.


LCM: La otra es, por motivos obvios, "RAP-sody". Además, me parece que para ella habéis contado con un colaborador especial, con el pelo muy rizado... Coméntanos cómo fue la experiencia.
G: Por motivos obvios, no puedo comentar qué tal fue chupar la polla de un rapper afroamericano cuyo nombre empieza con “S” y acaba con “haggy”.

LCM: Sinceramente, me parece una de las mejores versiones que he escuchado nunca. ¿Sabéis si Lione, Turilli o Staropoli piensan lo mismo? O, en general, ¿conocéis la opinión que Rhapsody (of Fire) tiene sobre vosotros?

G: Hace dos años escribí de coña un correo a Turilli y el increiblemente me contestó diciendo que nos les caíbamos muy bien a todos los de Rhapsody y les molaba un mogollón nuestra version de “Emerald Fork”. Pero no conozco su opinión sobre nuestros nuevos temas. ¡Lástima!

LCM: Todos sabemos los problemas que tuvo Rhapsody of Fire con su nombre original (curiosamente, creo que por una banda de rap...), pero ¿y vosotros? ¿De dónde ha salido el "Of Steel"?

G: Cada ser humano tiene un agujero escondido bajo sus espaldas. Pues, desde ahí salió el “Of Steel”, igual te sale un pequeñito “of steel” a tí también esta tarde.

LCM: Ahora que lo pienso... ¿alguna vez se os ha ocurrido la idea de versionar a otros grandes de la música italiana, tales como Adriano Celentano, Mina, Domenico Modugno... o Nek?

G: ¡Hombre! ¿Pero de que puta mierda de cantantes más podridos hablas? Que yo no tocaría un tema de Domenico Moduño o Nek ni siquiera si me chupara la polla Penelope Cruz... vale, a lo mejor en este caso me lo pensaría un poco, ¡pero a menudo no!

LCM: Bueno, volviendo a vuestro último trabajo... ¿Cómo está siendo la acogida del público? ¿Y la de vuestros padres y madres, novias y novios? ¿Todavía os dirigen la palabra?

G: La acogida es buena como la que tendría Freddie Mercury si se fuera a Chueca en Madrid. O sea, que solo nos recibimos correos, entrevistas y felicitaciones por lado de hombres más frikis y gay. ¿Como puede que a las chicas no escuchén un grupo de maricónes desfrazados de gilipollas que canta temas sobre míerda, metal y gays?

LCM: No sé si conoces a otras bandas que, como vosotros, tratan de introducir el humor en el metal, como los españoles Gigatron, o los brasileños Massacration. No obstante, ninguno de ellos ha conseguido tanta popularidad a nivel internacional. ¿Cuál es el secreto de vuestro éxito?

G: Oye tronco, si te lo dijera ya no sería un secreto.



LCM: Recientemente habéis tocado en Barcelona. ¿Cómo fue la noche? ¿Cuál es vuestra opinión del púbico español? ¿Pensáis volver por aquí más adelante?

G: Recientemente (o sea hace 3 años) tocamos en Barcelona, y fue de puta madre. Un poco mas recientemente (o sea, hace 3 semanas) hice una presentación del album en Barcelona, que es otra cosa. Nos gustaría un montón tocar en España y ya llevo tres meses ententando de no organizar una gira.

LCM: Si no te hago esta pregunta, reviento. ¿Cabe la posibilidad de que la Humanidad contemple juntos sobre el escenario a Nanowar y Manowar? Habría personas (yo mismo, por ejemplo) dispuestas a vender un testículo a cambio de hacer realidad ese cartel...

G: Una pregunta: ¿a quien vendrías tu testículo? Porque con la crisis a lo mejor necesitamos hacer lo mismo también, sabes, siempre hace falta un poco de pasta...

LCM: Para ir terminando... Visto lo visto, ¿qué más podemos esperar de Nanowar of Steel? ¿A qué aspiráis en vuestro futuro musical? (O personal, o económico, o lo que os dé la gana)

G: Aspiramos a llegar a ser reyes del Corte Inglés, lo que sería un negocio bastante mejor de cantar temas sobre la mierda y los maricones. Leyendo un libro de Dan Brown (lo que es a menudo una fuente de informaciones verdaderas) encontramos una profecía en la que se dijo que quien “[...] lleguara a tocar la música más gay de la Unión Europea, lograría el titúlo de REY del Corte Inglés y Duca de Eroski [...]” así que lo estamos ententando todavía.

LCM: Y hasta aquí llegan mis preguntas. ¿Algo que queráis decir a vuestros fans y/o lectores de nuestra web?

G: Hola lectores de Nanowar y fans de la Web. Espero que os guste nuesta música de mierda, pues si os no gusta, podeis ententar añadendo un poco de Nutella.



LCM: Muchísimas gracias por atendernos, somos conscientes de que vuestros compromisos son numerosos.

G: Muchísimas gracias por escribir estas preguntas más cómodas, ha sido un placer acabar con la entrevista, por fin!

LCM: Questo di pesto! (que traducido al castellano significa "Ha sido un placer, ¡hasta la próxima!")

G: Hasta ayer!

sabato 9 ottobre 2010

Interview - Requiem Magazine

Charla vía Skype con NANOWAR
La marcha del Nanowarrior 
por Manuel Fernández /// Fotos: Nanowar



Tuvimos la oportunidad de intercambiar palabras con el célebre Gatto Panceri 666, bajista y creador de Nanowar. Habló con nosotros desde el Bosque de Minerales (sucursal Madrid), mientras arreglaba su triciclo de metal y preparaba para enviar por correo alrededor de 200 promos de “Into Gay Pride Ride”, su último álbum. Luego de una merienda felíz hablamos sobre el nuevo álbum de la banda, sus influencias musicales y, desde luego, también sobre Rafaela Carrá.

–Si quieres podemos empezar hablando sobre su último trabajo, “Into Gay Pride Ride”, ¿cuánto empezaron con el trabajo?
–Empezamos hace dos años, como somos gilipollas y no tenemos ni puta gana de hacer nada, nos ha llevado todo ese tiempo. Empezamos con un demo en 2008 y después empezamos la grabación en serio en septiembre de 2008 hasta septiembre de 2009… durante ese tiempo grabamos, preparamos los dibujos para el artwork.

–Un par de meses atrás vimos el estreno del video perteneciente al track “NanowaR”, ¿quién estuvo encargado de la idea? ¿cómo la llevaron a cabo?
–La idea fue de una tía inglesa que le gusta nuestra música. Es lesbiana, así que entre gays nos entendemos…

–(Risas) No es una groupie…
–(Risas) ¡Joder, no! El equipo de filmación constaba de tres personas, dos tías y un tío. La encargada de la iluminación estaba muy buena. Pero no quiso llegar a ser nuestra groupie. El video lo grabamos cerca de nuestra casa, en Roma, cerca de nuestro barrio. Ha sido muy divertido. Fue la primera vez que conseguimos hacer una sesión de fotografía juntos. Aunque somos del mismo barrio, nunca nos es posible estar todos juntos para componer o para una sesión de fotos… con excepción de los conciertos, aunque al último concierto que dimos en mayo de 2009 nuestro cantante no pudo ir.



–Entre uds. imagino que escuchan la misma música… ¿o alguno de uds. escucha solamente a Andrea Bocelli?
–Alguno escucha solamente Laura Pausini… Eros Ramazzotti… también a esta otra, Rafaela Carrá… En Italia la palabra “immondizia” tiene como sinónimo “Rafaela Carrá”. Uds. en América Latina y en España no entiendo cómo consumen a esta artista de mierda, que canta canciones de mierda. (Risas) Es lo mismo que pasa con Nicola Di Bari, sólo que él no tiene tetas. Es la única diferencia entre ambos, pienso. Pero la puta mierda es la misma. (Risas)

–Imagino que entre uds. tienen un trasfondo de inspiración en el Metal…
–En alguna medida, si. Alguno, como yo, que escucha canciones populares serbias… otro que llena los cojones con Frank Zappa, otros que escuchan Death Metal… otros Rafaela Carrá…

–¿Siguen disfrutando seriamente del Metal luego de hacer la parodia?
–Si escucho The Crown, o Cannibal Corpse, bueno, no hay nada de qué reirse… En general lo que más escucho es Death Metal. Escuchamos muchísimo Rhapsody, Manowar, HammerFall… cuando tenemos que buscar ideas para los temas. Son nuestra principal fuente de inspiración. Cuando no conseguimos escribir un texto, ponemos un poco de Rhapsody, un poco de Manowar… vamos leyendo las letras y así surgen nuestros temas.

–Para este último álbum también escucharon Blind Guardian…
–¡Claro! De verdad, ya no escuchamos muchísimo Power Metal. Pero con Blind Guardian es una excepción. Tal vez de Rhapsody y Manowar no los escucharía con la misma atención de antes, pero Blind Guardian es una de las bandas que todavía hoy pondría un disco para escucharlo completo.

–“Into Gay Pride Ride” no sólo tiene buenos temas sino que el sonido es impecable, ¿dónde fue que grabaron?
–Grabamos en el mismo lugar donde escuchamos Manowar y Rhapsody: en el baño de mi casa. (Risas)

–Tiene muy buena acústica el baño de tu casa…
–(Risas) Si, si. Nuestro guitarrista Abdul tiene gran experiencia de grabar con su culo. Tiene un sonido de culo, que… ¡mira!… (Risas) Joder, ahora te dije el secreto de este álbum. Nuestro baterista usa su polla para tocar también. Tiene dos pollas. (Risas).

–¿Tienen previsto hacer alguna grabación pronto en vivo?
–Bueno, si… aunque no puedo contarte mucho sobre eso, pero si, haremos algo especial pronto como nuestro “Made In Naples”. El problema es que nos es difícil reunirnos para grabar y editar álbumes con regularidad. A este paso estaríamos editando un álbum cada cinco años…

–Parecido a Manowar…
–¡Claro! Y haremos como Manowar, quienes graban un disco y luego sacan DVD’s dobles, triples, el DVD con papel higiénico… un álbum con una sola canción cantada en diferentes idiomas. O también tienen canciones con títulos diferentes, pero es la misma canción. (Risas) Pero, vale, hay que sacar dinero de alguna forma. Tenemos ideas de mierda para editar.
Ya tenemos fecha para tocar en Suiza y en Austria. También estamos organizando una gira en Suecia, España, Reino Unido… tenemos muchos contactos con quienes estamos organizando todo esto.

–¿En qué fechas estarían tocando en estos lugares?
–Vamos a tocar el año pasado.

–¿Cómo surgió la idea de entregar el nuevo álbum en el formato de la Nanonote? (Leer recuadro “La verdadera NanoNote del Metal”)
–La empresa española que fabrica esta notebook está basada sobre tecnología y hardware registrado bajo licencia CC (Creative Commons). Nuestra música también está registrada bajo licencia CC y nos preguntó si podía poner nuestra música en este ordenador para venderlo en la edición especial. Vamos a presentar oficialmente en Barcelona la NanoNote en algunos bares metaleros. Todo esto lo haremos en un futuro próximo, seguramente lo haremos ayer.

–¿Han tenido alguna nueva reacción por parte de gente a quienes no les gusta lo que hacen? ¿Alguien los ha sodomizado en vivo por ofender al Metal?
– (Risas) ¡Bueno!, ¡pero que nos sodomicen nos gusta! Hablando en serio, sólo nos pasó dos veces. Al principio nos enviaban e-mails ofensivos, diciéndonos que nunca haríamos nada con nuestra música de mierda. Luego de haber hecho giras, habiéndonos hecho conocidos las cosas cambiaron. Hace como dos o tres años que no recibo insultos. Ocurrió ya hace algunos años atrás una historia muy curiosa. Un italiano que vive en Inglaterra y es miembro del fan club de Manowar allí nos escribió porque estaba muy ofendido por lo que hacíamos. Los del fanclub de Manowar en Inglaterra son como los fundamentalistas de ellos. Nos decía que la gente de allí se enojaba mucho y que él intentaba detener a estos fundamentalistas que querían venir a matarnos a palos a Italia. Siempre le respondía diciéndole que los deje que vengan, que no me importaba un grupo de ingleses enfadados. Después de unos meses empiezo a recibir correos de un abogado inglés que quería procesarnos por ofensa a los gays. Nos decía que teníamos que buscar un abogado para que nos defienda de los procesos que vendrían sobre nosotros porque en Inglaterra no se puede ofender a los gays. Al mismo tiempo recibo e-mails de otra dirección de correo de parte de otro abogado, ahora italiano, quien decía ser amigo del abogado inglés y nos sugería parar con las ofensas a cambio de convencer a su amigo de que no empiece procesos contra nosotros. Lo curioso fue que verifiqué las direcciones IP de los correos y eran la misma. El tío que nos escribía del fan club de Manowar, el abogado inglés y el abogado italiano resultaban ser la misma persona. (Risas)



–En la revista RQM #11 entrevistamos a Eric Adams y le preguntamos qué opinaba sobre NanowaR, él respondió que le parecía bien pero que podrían dedicarse a hacer su propia música…
–Bueno, es lo que hacemos, ¡Hacemos nuestra música! (Risas) Manowar ha grabado su versión del tema de Dio (con Black Sabbath) Heaven & Hell… bueno, ¡nosotros hacemos nuestras versiones y nuestras canciones también!

–¿Nunca se les ocurrió entrar en contacto con Fabio Lione o con Luca Turilli para hacerlos parte de alguno de sus discos?
–He intercambiado e-mails con Luca Turilli un tiempo atrás. Él me contó que había escuchado “Emerald Fork” (nuestra versión de “Emerald Sword) y le había gustado mucho. Le pedí si quería grabar un solo para nosotros, pero justo era la época que Rhapsody estaba en litigio legal con la gente del sello discrográfico de Manowar y no podían tener ningún tipo de actividad musical hasta que el problema no fuese resuelto. Desde luego nos gustaría tener la participación de Hansi Küsch, algún solo de Luca Turilli y cosas así, pero toda esta gente no lo hace gratis, así que veo difícil poder algún día grabar junto a todos quienes querríamos en un álbum, aunque sería muy divertido.