mercoledì 8 dicembre 2010

Interview - Radio Ovella Negra Rock


ONR#197: Aprofitant la seva visita a Barcelona per promocionar el seu darrer disc ens vam entrevistar amb Gatto Panceri 666, baixista dels italians Nanowar of Steel. Bé, més que entrevista li podriem dir "posar la gravadora i anar captant animalades". I és que aquesta famosa banda paròdia (a estones no en ténen res d'això últim) es caracteritzen, en poques paraules, per estar com cabres. La música, les lletres, la posada en escena... Tot indica que els sobra humor per llogar i vendre. Així vam afrontar la entrevista, sense gaire preguntes típiques i deixant que la seva creativitat oral (de parlar eh! Malpensats!) fluís.

(Donada la falta d'algunes preguntes de context es recomana fer-li un ull a la crítica que vam escriure sobre el seu disc Into Gay Pride Ride abans)




Interview - La Critica Musical



La Crítica Musical: Ciao Gatto, come stai? Esto es todo lo que sé de italiano, pero me sirve para dar la bienvenida a Gatto Panceri 666, bajista de Nanowar of Steel. Para nosotros es todo un honor realizar esta entrevista.

Gatto: Ciao persona!

LCM: Empecemos. Ennuestro país todavía quedan algunos inconscientes que no conocen a los poderosos Nanowar of Steel... ¿Qué les dirías para que se subieran al carro inmediatamente?

G: Les diría “Oye tronco que si no escuchas NanowaR Of Steel voy a venir a buscarte en tu casa y te pego una ostia que te cagas”

LCM: Tras varios álbumes a vuestras espaldas, regresáis con "Into Gay Pride Ride". ¿Qué tal ha ido la grabación? ¿El título esconde algún mensaje subliminal...?

G: La grabación ha ido de puta abuela. Yo casi no estuve, así que fueron aún mejores, como en general toco los cojones mucho mejor que el bajo. El mensaje subliminal es “Julian Assange es un puto gilipolla”. Igual es un poco demasiado subliminal, pero me la suda.

LCM: Conociéndoos desde "Triumph Of True Metal Of Steel" (2003), todavía me cuesta creer que, en este disco, podamos encontrar algunas de las mejores canciones del año... Concretamente, hay dos que me han llamado especialmente la atención. La primera de ellas es "Odino & Valhalla", por su estilo... llamémoslo "fusión". ¡¿En qué estabais pensando cuando la compusisteis?!

G: Joder tío, como puede ser que tu nos conoces desde el año 2003 si yo te conozco sólo desde enero 2012? La vida es increible. ¿En qué estabamos pensando? Pues, precisamente en esto, que no puede ser que tu nos conosces desde el año 2003 si nosotros sólo te conocemos desde enero 2012.


LCM: La otra es, por motivos obvios, "RAP-sody". Además, me parece que para ella habéis contado con un colaborador especial, con el pelo muy rizado... Coméntanos cómo fue la experiencia.
G: Por motivos obvios, no puedo comentar qué tal fue chupar la polla de un rapper afroamericano cuyo nombre empieza con “S” y acaba con “haggy”.

LCM: Sinceramente, me parece una de las mejores versiones que he escuchado nunca. ¿Sabéis si Lione, Turilli o Staropoli piensan lo mismo? O, en general, ¿conocéis la opinión que Rhapsody (of Fire) tiene sobre vosotros?

G: Hace dos años escribí de coña un correo a Turilli y el increiblemente me contestó diciendo que nos les caíbamos muy bien a todos los de Rhapsody y les molaba un mogollón nuestra version de “Emerald Fork”. Pero no conozco su opinión sobre nuestros nuevos temas. ¡Lástima!

LCM: Todos sabemos los problemas que tuvo Rhapsody of Fire con su nombre original (curiosamente, creo que por una banda de rap...), pero ¿y vosotros? ¿De dónde ha salido el "Of Steel"?

G: Cada ser humano tiene un agujero escondido bajo sus espaldas. Pues, desde ahí salió el “Of Steel”, igual te sale un pequeñito “of steel” a tí también esta tarde.

LCM: Ahora que lo pienso... ¿alguna vez se os ha ocurrido la idea de versionar a otros grandes de la música italiana, tales como Adriano Celentano, Mina, Domenico Modugno... o Nek?

G: ¡Hombre! ¿Pero de que puta mierda de cantantes más podridos hablas? Que yo no tocaría un tema de Domenico Moduño o Nek ni siquiera si me chupara la polla Penelope Cruz... vale, a lo mejor en este caso me lo pensaría un poco, ¡pero a menudo no!

LCM: Bueno, volviendo a vuestro último trabajo... ¿Cómo está siendo la acogida del público? ¿Y la de vuestros padres y madres, novias y novios? ¿Todavía os dirigen la palabra?

G: La acogida es buena como la que tendría Freddie Mercury si se fuera a Chueca en Madrid. O sea, que solo nos recibimos correos, entrevistas y felicitaciones por lado de hombres más frikis y gay. ¿Como puede que a las chicas no escuchén un grupo de maricónes desfrazados de gilipollas que canta temas sobre míerda, metal y gays?

LCM: No sé si conoces a otras bandas que, como vosotros, tratan de introducir el humor en el metal, como los españoles Gigatron, o los brasileños Massacration. No obstante, ninguno de ellos ha conseguido tanta popularidad a nivel internacional. ¿Cuál es el secreto de vuestro éxito?

G: Oye tronco, si te lo dijera ya no sería un secreto.



LCM: Recientemente habéis tocado en Barcelona. ¿Cómo fue la noche? ¿Cuál es vuestra opinión del púbico español? ¿Pensáis volver por aquí más adelante?

G: Recientemente (o sea hace 3 años) tocamos en Barcelona, y fue de puta madre. Un poco mas recientemente (o sea, hace 3 semanas) hice una presentación del album en Barcelona, que es otra cosa. Nos gustaría un montón tocar en España y ya llevo tres meses ententando de no organizar una gira.

LCM: Si no te hago esta pregunta, reviento. ¿Cabe la posibilidad de que la Humanidad contemple juntos sobre el escenario a Nanowar y Manowar? Habría personas (yo mismo, por ejemplo) dispuestas a vender un testículo a cambio de hacer realidad ese cartel...

G: Una pregunta: ¿a quien vendrías tu testículo? Porque con la crisis a lo mejor necesitamos hacer lo mismo también, sabes, siempre hace falta un poco de pasta...

LCM: Para ir terminando... Visto lo visto, ¿qué más podemos esperar de Nanowar of Steel? ¿A qué aspiráis en vuestro futuro musical? (O personal, o económico, o lo que os dé la gana)

G: Aspiramos a llegar a ser reyes del Corte Inglés, lo que sería un negocio bastante mejor de cantar temas sobre la mierda y los maricones. Leyendo un libro de Dan Brown (lo que es a menudo una fuente de informaciones verdaderas) encontramos una profecía en la que se dijo que quien “[...] lleguara a tocar la música más gay de la Unión Europea, lograría el titúlo de REY del Corte Inglés y Duca de Eroski [...]” así que lo estamos ententando todavía.

LCM: Y hasta aquí llegan mis preguntas. ¿Algo que queráis decir a vuestros fans y/o lectores de nuestra web?

G: Hola lectores de Nanowar y fans de la Web. Espero que os guste nuesta música de mierda, pues si os no gusta, podeis ententar añadendo un poco de Nutella.



LCM: Muchísimas gracias por atendernos, somos conscientes de que vuestros compromisos son numerosos.

G: Muchísimas gracias por escribir estas preguntas más cómodas, ha sido un placer acabar con la entrevista, por fin!

LCM: Questo di pesto! (que traducido al castellano significa "Ha sido un placer, ¡hasta la próxima!")

G: Hasta ayer!

Review - Terrorverlag

Was es nicht alles gibt... und keiner braucht. Eine schwule MANOWAR-Verarsche aus Italien, und die existieren schon seit 2003... Na ja, immerhin gibt's jetzt schon die zweite Scheibe und eine Doppel-Live-DVD hamse auch schon am Start.

Gut, spielerisch sind die Jungs absolut fit und die eindeutig an das offensichtliche Lieblingsobjekt angelehnte Songs wie "Nanowar", "Stormlord of Power" oder "Blood of the Queens" mit infantilen Textereien sind tight gezockt. Man könnte sagen:die JBO Italiens. Nur nicht so lustig, wie die früher mal waren. Danach wird's komplett langweilig mit viel Gedudel, da rettet auch die BLIND GUARDIAN-Klamotte "Karkagnor's Song - The Hobbit/ In the Forest" nichts mehr.

Unlustig und überflüssig wie Comedians auf 1-Live...

venerdì 3 dicembre 2010

Review - Metal Maniac - 7,5

Che grandi! Non sappiamo quando il discorso è diventato serio, fatto sta
che i romani Nanowar – partiti solo con l'idea di essere... dementi –
strada facendo sono diventati una delle più eccitanti formazioni 'heavy
power cazzar metal' dell'universo. Perché con testi assolutamente idioti,
geniali e fuori di testa, la band non se la tira nemmeno un po' mentre
tira fuori riff macina e ritmo tempesta che piacerebbero anche a Virgin
Steele, Maiden, Megadeth e ovviamente Manowar. Insomma, power e scherzi
tremendi, heavy e ironia gay pride, per non prendere sul serio niente ma
proporre però un metal possente che i già citati Manowar suonerebbero con
piglio guerriero e i nostri Nanowar invece con un ghigno al lato della
bocca, e viene da domandarsi come facciano a resistere e a non rotolarsi
per terra dalle risate. Album addirittura in download gratuito (o con
donazione) dal sito del gruppo. E se il motto rimane sempre 'Other bands
play Nanowar gay!' oggi noi aggiungiamo anche 'Leads us to fly on
absorbent wings' e soprattutto 'don't let the farmer know how good is the
pear with cheese'! Nanowar anche noi.
Fabrizio Massignani